Jakiś czas temu na stronie Pana Kowalczykiewicza był ciekawy tekst na temat dobrych praktyk w inżynierii wymagań. Obecnie ta strona jest wyłączona. Z tego też powodu pozwalam sobie na publikację tego tekstu, który (co mnie zadziwia) miałem w swoim archiwum. Tekst ten został odrobinę przeformatowany.
Ian Sommerville i Pete Sawyer zaproponowali ciekawą metodę oceny i doskonalenia procesów inżynierii wymagań. Opiera się ona na wyodrębnieniu dobrych praktyk, czyli czynności będących pożądanymi elementami wzorcowego procesu inżynierii wymagań. Autorzy starali się przy tym objąć całość problematyki inżynierii wymagań. Dobre praktyki reprezentują więc następujące obszary działalności:
- dokument specyfikacji wymagań,
- pozyskiwanie wymagań,
- analiza i negocjacja wymagań,
- opisywanie wymagań,
- modelowanie systemu,
- weryfikacja wymagań,
- zarządzanie wymaganiami,
- systemy krytyczne.
Biorąc pod uwagę te kryteria wyodrębniony został podział praktyk na trzy grupy wg zaawansowania powiązanego z tymi kosztami i poziomem skomplikowania:
Dobre praktyki stanowią podstawę do oceny poziomu dojrzałości procesów inżynierii wymagań w organizacji. Zakres wspomnianych dobrych praktyk opisałem w poniższych punktach:
Podstawowe dobre praktyki inżynierii wymagań
Średniozaawansowane dobre praktyki inżynierii wymagań
Zaawansowane dobre praktyki inżynierii wymagań
Możliwość komentowania została wyłączona.